✅ Bestellen in de webshop? In Volendam-Edam wordt het gebracht! Dus gratis bezorging! ✅

De Blinde Vrouw

Gepubliceerd op 21 mei 2022 om 11:45

Of ik naar een vrouw wilde gaan die niet lang meer had. Ze was nog hartstikke jong, in de dertig. Blind geworden door haar eerste tumor een aantal jaren terug en nu de tweede vernietigende genadeklap. Het konden maanden zijn, weken maar ook dagen, het was onvoorspelbaar maar dit keer wel erg definitief. Het lag eraan hoe sterk haar hart was. Ze was erg warrig, vergeetachtig en had af en toe het gedrag van een kind. 

In één van de gesprekjes vroeg ik haar of zij nog een wens had. "Ja! Nog één keer het licht aan, en mijn huis en mijn ouders nog een keer zien." Mijn hart brak, aan die wens kon ik immers niet voldoen. Het valt ook verdomme niet mee als je zo jong bent, blind en weet dat je weg moet.
Ik weet nog goed dat ik bij haar zat en ze zei dat ze de tumor er wel uit wilde niezen, dan was ze er vanaf.

Ze vroeg aan mij wat voor werk ik deed. Ik vertelde haar dat ik in een hospice had gewerkt maar dat ik nu bij mensen thuis kwam. "Oh, maar ik ga nog niet dood hoor." Zei ze olijk, met andere woorden wat doe jij hier dan? 

Ze was die dag weer heel moe en terwijl ze aan tafel zat ging ze voorover liggen slapen. Ik maakte haar wakker en vroeg of ik haar naar bed moest helpen. "Nee, want dan val ik in slaap." Ze had het niet eens meer door maar wat was ze sterk.

Er gebeurde iets in haar familie en dat zorgde ervoor dat ze het opgaf, misschien bewust maar misschien onbewust. Ze moest nu permanent in bed liggen. 

Altijd als ik bij haar binnenkwam wreef ik even over haar arm, dan wist ze dat ik het was. Nu was het ontzettend koud buiten en ik liet weten dat mijn handen te koud voor haar waren en dat ik eerst wilde opwarmen. Ze strekte haar handen uit en zei: "Nu ga ik jou warm maken!" Dat waren van die momentjes dat ik volschoot. Ze zag het niet maar ze hoorde het wel want haar gehoor was nog zo ontzettend scherp.
Het was ook een heel bijzonder moment want ik voelde dat ik haar kracht mocht geven om rustiger te worden. Even later viel ze in slaap.

Een paar dagen later wist ik dat het afgelopen was. Ik was die middag bij haar, eventjes maar, legde mijn hand op haar arm en zei: "Goeie Reis vrouw!"

Die nacht overleed ze.

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.