✅ Bestellen in de webshop? In Volendam-Edam wordt het gebracht! Dus gratis bezorging! ✅

Palliatieve Terminale Zorg VPTZ

Gepubliceerd op 5 mei 2022 om 11:24

Zij was terminaal en ik als palliatieve vrijwilligster kwam bij haar. Het was een klein, nuchter, tenger vrouwtje, er was niets meer over van de blakende vrouw die op de foto in haar woonkamer stond. Ze vertelde tijdens de bezoekjes haar levensverhaal en de gigantische hoeveelheid dieren die ze had gehad in haar leven. Teveel om op te noemen, tot paarden, pauwen en geiten toe.

Zij was zo gekwetst in haar leven dat ze alleen nog maar vertrouwen in haar dieren had. Deze waren zuiver. De tas met foto’s kwam op tafel en ze stelde iedereen voor. Nu had ze er geen meer, ze was helemaal alleen, haar familie en alle dieren waren al overleden en voor de rest vertrouwde ze niemand meer. 

 

Ze drukte mij op het hart dat ze niet naar een hospice wilde. “Laat mij hier maar doodgaan, ik hou daar allemaal niet van”.

Toen kreeg ik een berichtje dat ze was gevallen en naar het ziekenhuis was gebracht. Ze had haar heup gebroken maar werd niet geopereerd omdat ze op haar eindje lag. De volgende dag, een woensdag, werd ze toch naar een hospice gebracht ondanks haar protest en ik werd hiervan op de hoogte gebracht. Ik had zo’n medelijden met haar want ik wist hoe erg ze er tegen was. Maar ik beloofde de organisatie dat ik die vrijdag heen zou gaan.

Op donderdagmiddag zat ik in de bank en plotseling zag ik haar staan in haar tuintje en opeens kwamen al haar dieren aanlopen. Jeetje wat een prachtige aanschouwing was dit. Ik dacht nog: "Oh wat mooi, wanneer ze overlijdt komen al haar dieren haar ophalen". Het beeld verdween weer en de volgende ochtend ging ik richting hospice.

Ik kwam gelijk aan met haar verpleegkundige en we kregen koffie van de eigenaresse. We raakten aan de praat en tijdens het gesprek ontdekte ik dat ze was overleden. Ik schrok enorm,  sprak dat ook uit en de verpleegkundige deed zijn hand voor zijn gezicht en zei dat hij mij had moeten bellen. Hij was het vergeten. Ik vroeg wanneer ze was overleden en toen ik dat hoorde besefte ik dat ik die dag ervoor haar overlijden had gezien, hoe ze werd opgehaald door al haar dieren waar ze zoveel van hield. Wauw, ik was stil, dit was zo bijzonder.

We gingen nog even bij haar kijken en toen kwam de begrafenisonderneming om haar mee te nemen. Er werd nog een mooi woordje gedaan en terwijl de kist in de auto werd gezet hoorde ik plotseling naast me: “Wat een poespas”!  Ze stond naast mij en keek naar zichzelf.


Ik zal haar nooit vergeten, die kleine lieve dappere vrouw.

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.